با اینکه فارغ نمی شدم ولی هم کمکایی که برای برگزار شدنش کردم و هم خودش خیلی بهم چسبید ، خیلی بهم حال داد. از همین الان افتادم رو این ویر که برای ورودی های خودمونم یه همچین جشنی برپا کنم (خدا کنه که بشه ).وقتی که شورو شد برام مثل یه جشن عادی بود ولی وقتی پویا اعلام کرد که یه کلیپ میخوان نشون بدن از عکسا و خاطره ها دلم یه هو ریخت پایین.کلیپ شورو  شد آهنگش غم نداشت عکساشم ناراحت کننده نبود ولی توش پر بود از غم. بهم چند تا احساس داد اول اینکه نمی دونم بگم از حس اینکه دیگه این آدمارو تو دانشکده نمی بینم ترسیدم ، ناراحت شدم یا مضطرب (شایدم همش با هم اومد سراغم.) احساس دومم ناراحتی از این بود که کلیپه یادم مینداخت که منم ساله دیگه تو همین شرایطی خواهم بود که بچه ها اون روز بودن و مجبورم بالاخره یه روز از این محیط خداحافظی کنم.یه احساس دوگانم داشتم از یه ور دلم می خواست بپرم و کامپیترو خاموش کنم تا دیگه اون عکسارو نشون نده از یه ور دیگم دلم می خواست ساعتها بشینم و اون کلیپو نگاه گنم، انگار خاطرات خودمو بهم نشون میداد و تمام روزها و ساعتایی که تو دانشکده سپری کرده بودم برام مثل یه فیلم دوره شد.

شوخی ملت با استادا مخصوصا بایگان عالی بود ، اولش دلم برای استادا سوخت ولی بعدا به این نتیجه رسیدم که حقشون بود (نوش جونشون). دست سازنده های کلیپا و سراینده شعرا درد نکنه.(مخصوصا اسماعیل).البته اینم بگم یه جورایی با بایگان حال کردم که تمام شوخیارو دید و کم و بیش خندید. 

وقتی شنیدم که فیلم معمای زمان به جشن نمی رسه مثل تموم کسایی که ازش خبر داشتن اولش خیلی پکر شدم ولی بعدش اونقدر بچه ها جاشو خوب پر کردن که به نظرم خلائش اصلا به چشم نیومد بازم ایول بهشون. 

آخرین قسمتو که برنامه گروه کر بود که به نظرم همه می دونن چه جوری بود . فقط یه گله دارم از مردم ناظر.بابا ملت وقتی چند بار میگن و خواهش میکنن که بعد از شروع شدن برنامه از سالن نرین بیرون به خاطر خودتون و برنامس، آزار ندارن که. حتما من و پویا باید جلوی در صندلی می ذاشتیم و درو می گرفتیم تا کسی نره؟؟!!!

در آخرم از تمام ملت ۸۳ای و غیر ۸۳ای که حاضرن برای برگزاری جشن ساله دیگه با هم همکاری کنیم خواهش می کنم بهم بگن.